7

* Maks *
Znajdujemy się w szpitalu.
Czuć szpitalem.
Wygląd, no jak to wiadomo - szpitalny.
Szpital, szpital, szpital.
Aż to słowo zbrzydło.

Megan leży na łóżku, a ja
siedzę obok niej.
Sara stoi w drzwiach.
Jej oczy się świecą.
Dziś chyba z osiem razy płakała.

- Co teraz? Znaleźliśmy ją, a raczej ona nas - odezwała się Sara. W jej głosie było słychać bezradność.
Znam ten ból.

- Teraz? Czekamy... - odpowiedziałem i spojrzałem na Meg. Trzymam ją za dłoń i nie zamierzam puścić.
Chcę budzić się obok niej.
Zasypiać przy niej.
Po prostu być obok.

- Maks... Ja już nie wytrzymam znowu... To chyba jedenasta paczka chusteczek.
- Może zrobimy tak, że ja zostanę, a ty pójdziesz się ogarnąć.
- W sumie niezły pomysł. Możemy się tak zmieniać.
- O to nawet fajnie. Ej, zaraz rodzice jej przyjadą.
- To może poczekam jeszcze na nich.

Po chwili w drzwiach obok Sary zjawia się doktor.
A za nim rodzice Megan.

- Hm, państwa córka jeszcze śpi - oznajmił i podszedł do łóżka.
- Ale z nią... wszystko dobrze? - odezwała się jej mama.
- Tak, tak. Na szczęście to nic złego. Jest trochę potłuczona. Kierowca jechał w miare wolno.
- Bogu dzięki! - krzyknęła starsza kobieta i spojrzała w sufit.

Popatrzałem na Sarę.
Pokazała mi gestem, że już idzie. Przytaknąłem.
- Do widzenia - pożegnała się.

* godzina 18.00 *

- Maks? - do mojej świadomości dociera, że ktoś mówi.
Otrząsnąłem się.
- Tak?
Powoli otwieram oczy.
Rozglądam się po sali.
Nikogo nie ma...
Spojrzałem na ukochaną.

- Megan? Megan! - krzyknąłem.
Zapatrzona we mnie uśmiechnęła się.

Jestem tak cholernie szczęśliwy.

- Nie wiedziałam, że mnie szukaliście... - mówi półgłosem.
- Nie kończ. Kocham Cię.

Uśmiechnęła się.

* 10 min. temu *

* Megan *

 ~ Obudziłam się. Wszędzie promienie słońca.
Oświetlają mój pokój.
Zauważyłam, że na moim łóżku siedzi Maks.
Usiadłam obok niego.
I wtuliłam się w niego.
Mogłabym tak słuchać cały czas bicia jego serca.
To jak muzyka.
Kocham te bity. ~

* * *

To na początku znowu przeproszę za to,

że nie ma zdjęć w poście.

No bo internet -,-"

Aww, rozdział niespodziewany, prawdaż?

Sama nie wiedziałam, że go napiszę.

No dobrze, więc następny rozdział też nie wiem, 

kiedy napiszę.

No wiecie, szkoła:)))

Dziękuję <3